De overlevingsjas

De overlevingsjas
Er is een jas die je niet zomaar uittrekt.
Ik heb hem zo lang gedragen dat ik bijna was vergeten dat ik hem ooit zelf heb aangetrokken. Ik wilde hem het liefst in één haal van me afschudden en gewoon doorlopen, maar zo werkt het niet.

Die jas al mijn copingmechanismen, mijn patronen, mijn pantser heeft me geholpen om hier te komen. Om er überhaupt nog te zijn. Hij heeft me beschermd toen ik niets anders had. De jas was geen vijand; het was mijn reddingsboei.

Pas wanneer je durft te zien dát je die zware jas draagt, begint de echte reis.
De reis van het laag voor laag afpellen.

Laag voor laag
In het begin dacht ik dat het simpel is. Één patroon, één gewoonte die niet meer bij me past. Ik pakte hem aan, opgelucht dat ik hem eindelijk zag. Maar al snel merkte ik dat er een hele stapel onder lag. En daaronder weer één.
Ik pelde af, zonder te weten waar de bodem zit.

Op een gegeven moment dacht ik dat ik er was. Dat ik de zwaarste stormen wel had gehad. Maar net onder de oppervlakte bleek er nog een paar diepe wortels te zitten. Dingen waar ik niet eens bij stilstond, juist omdat ze zo verweven waren met wie ik dacht te zijn. Niet meer de grote, zichtbare trauma’s, maar de hardnekkige patronen die zich geruisloos in mijn fundament hebben genesteld.

De fixer
Eén van die patronen: ik was een fixer. Ik hield niet van confrontatie, dus probeerde ik voortdurend de lucht te klaren en de harmonie te bewaren. Bang voor de strijd, bang voor ruzie, bang voor het gevoel de controle te verliezen.

Het was een harde les om in te zien dat ik met mijn "fixen" juist olie op het vuur gooide. Mijn krampachtige poging om alles glad te strijken, zorgde er soms juist voor dat de boel ontplofte. Echte kracht zit niet in de strijd aangaan of de brandjes van een ander blussen, maar in het diep bewoonbaar maken van mijn eigen fundament en laten waaien wat van de ander is.

Dat inzicht veranderde mijn automatische reactie. Maar het gaat niet in een rechte lijn. De ene keer blijf ik rustig staan, de andere keer voel ik de angst onder dat oude patroon weer vlamvatten. En dat is oké.

Regie pakken
Er is nog een laag die schuurt: ontdekken waar ik ongemerkt de verantwoordelijkheid buiten mezef blijf leggen. Het kan pijn doen wanneer ik merk dat ik nog steeds vecht tegen wat is geweest. Ik wil vooruit, ik wil bouwen, en toch betrap ik mezelf erop dat ik in mijn gedachten de schuld weer bij de situatie of de ander leggen.

Zolang ik mijn verleden of mijn omgeving de schuld bleef geven van hoe ik me voelde, gaf ik mijn eigen kracht weg. Pas toen ik de regie over mijn eigen binnenwereld weer volledig naar mezelf toe trok, veranderde er iets fundamenteels. Niet meer overleven of vechten, maar weer zelf aan het roer staan.

De jas afleggen
De overlevingsjas heeft gedaan wat nodig was. Hij heeft me erdoorheen gesleept. Maar ik hoef hem niet meer te dragen om veilig te zijn.

Laag voor laag, patroon voor patroon, leer ik hem los te laten. Niet omdat hij fout was, maar omdat ik hem niet meer nodig heb. Ik sta in mijn eigen waarheid. Ik hoef me niet meer te verdedigen; ik mag er gewoon zijn. Precies zoals ik ben.

Liefs,

" Met de botte bijl verfijnd door Creatief Barbaar Studio"