De Teleurstelling

De Naschok

Daar stond ik dan, bevrijd. Ik dacht oprecht: "De wereld ligt aan mijn voeten. Nu zijn die chronische ziektes ook wel klaar." Naïef? Dat bleek. Mijn lichaam gaf me geen herstel, maar een brute naschok. Een totale systeemcrash. Een gebroken voet, een TIA... Ik kon werkelijk niets meer. De prijs voor een leven lang op de overlevingsstand staan.

Ik heb geluk gehad met mijn helende vermogen, maar ik ben het mezelf nu verschuldigd om echt te luisteren. De vraag is niet meer hoe hard ik kan rennen, maar: wanneer ga ik te ver?. Mijn lichaam schreeuwt nu om de rust die ik het altijd heb ontzegd. De strijd is voorbij. Het is tijd om te voelen waar mijn grens ligt.

De Ontkenning

Ik wilde niet ziek zijn. Dus luisterde ik niet. In mijn wereld bestond 'zwak' niet. Ziek zijn, misselijk zijn, duizelig zijn... het waren hindernissen waar ik overheen moest walsen. Ik ging door tot ik erbij neerviel. Dat was mijn enige maatstaf voor kracht.

Zes beroertes en een eindeloze reeks TIA’s veranderden daar niets aan.
Ik ging op een gegeven moment niet eens meer naar het ziekenhuis. Ik bleef gewoon zitten, wachtte tot de uitval wegrok, en ging weer door. "Niet zeuren, niet voelen." Ik dacht dat ik dapper was, maar ik was in oorlog met mezelf.
De map in de kast laat nu de waanzin zien: je kunt niet winnen van een lichaam door harder te rennen. Ik hoef niet meer te bewijzen dat ik onverwoestbaar ben. Ik ben nu dapper genoeg om te zeggen: "Ik stop, ik voel."

Liefs,