Leven met de echo’s van beroertes en long COVID

Leven met de echo’s van beroertes en long COVID
Na mijn beroertes leerde ik hoe belangrijk bewegen was. Niet alleen om mijn conditie op te bouwen, maar ook voor mijn doorbloeding en herstel. Ik had duidelijke handvatten gevonden die mij hielpen: mediteren, wandelen, rust nemen, mijn INR goed in de gaten houden, mijn stressniveau reguleren en op tijd naar bed gaan. Ik wist wat mijn lichaam nodig had. Ik had een ritme gevonden waarin ik langzaam weer vertrouwen kreeg.

Maar toen kwam Corona.
Mijn INR raakte volledig ontregeld en mijn lichaam reageerde anders dan
ik gewend was. Soms werkten de medicijnen niet zoals verwacht, soms reageerde mijn lichaam juist veel te heftig. De vermoeidheid was overweldigend. Ik kon niet meer doorgaan op wilskracht zoals ik vroeger deed. Even doorzetten, en daarna uitrusten om te herstellen werkt niet meer.

Mijn lichaam en mijn hoofd waren van slag. Wandelen lukte niet meer.
De kracht ontbrak. Mediteren, iets wat mij altijd rust gaf, lukte soms zelfs niet. Alles wat mij eerder hielp, leek ineens niet meer te werken.
Ik moest opnieuw op zoek naar handvatten.
In de medische wereld vond ik in het begin niet direct de antwoorden waar ik naar zocht. Uiteindelijk kwam long COVID in beeld. Daar leerde ik iets wat heel moeilijk was: niet forceren. Rust nemen. Luisteren naar mijn lichaam.

Rust, activiteit en weer rust. Stap voor stap. Want wanneer ik over mijn grens ga, betaal ik daar later de prijs voor.
Dan volgt een terugval en moet ik opnieuw beginnen met opbouwen.

In mijn verhalen schrijf ik vaak over accepteren. Accepteren is iets wat je moet leren. Het is geen knop die je zomaar omzet. Natuurlijk heb ik geaccepteerd wat er gebeurd is, maar dat betekent niet dat ik elke dag de gevolgen ervan gemakkelijk accepteer. Sommige dagen gaan beter dan andere. Er zijn dagen waarop ik meer ruimte voel, waarop ik gewoon mezelf kan zijn. Wanneer er geen zorgen zijn die om aandacht vragen en ik mijn eigen tempo kan volgen, lukt het beter. Maar zodra ik met mijn gezin ben en gezellig mee wil doen, merk ik dat ik mijn tempo moet aanpassen. Dat is soms moeilijk. Ik ben gewend om snel iets te doen, door te pakken en dingen op te lossen. Dat is veranderd.

Tegelijkertijd zie ik ook hoeveel vooruitgang ik heb geboekt. Wanneer ik terugkijk naar vorig jaar, toen ik nauwelijks energie had om iets te ondernemen, zie ik nu dat ik weer rustig kan wandelen of fietsen. Op mijn tempo. Met aandacht voor mijn lichaam. Dus je hoort mij niet klagen. Maar er zijn wel dagen waarop ik meer wil. Dagen waarop ik niet steeds mijn grens wil voelen of achteraf de rekening wil betalen van een mooie dag.
Want vermoeidheid, zweten, krachtverlies, niet helder kunnen denken… het zijn allemaal losse klachten, maar samen vormen ze een heel ingewikkeld geheel. Een lichaam wat soms nog de echo’s draagt van wat het heeft meegemaakt.

En toch ga ik vooruit. Niet meer door te vechten tegen mijn lichaam, maar door ermee samen te werken.

Liefs,

" Met de botte bijl verfijnd door Creatief Barbaar Studio"