Ik ben niet gek.......

Jarenlang dacht ik dat er iets fundamenteel mis was met mij. Ik was te gevoelig. Ik huilde te snel. Ik was bang in het donker. Ik voelde alles. Kortom ik was lastig. Ik wilde zo graag gezien worden, maar voelde me nooit bijzonder. Niet op school, niet op de sportclub. Alsof ik overal nét naast viel.

Toen ik zesentwintig was, liet ik mij vrijwillig opnemen. Ik kreeg diagnoses.
Ik dacht dat die eindelijk zouden verklaren waarom ik was zoals ik was.
Mijn moeder vond daarin bevestiging. Voor haar was dit het bewijs dat ik “gek” was. Ik geloofde haar.

Tijdens mijn opleiding verhalen over seksueel misbruik werden verteld.
Het rukte de deur open die ik zorgvuldig had afgesloten met vele sloten en barricades. Herinneringen kwamen terug. Niet omdat ik ze zocht, maar omdat ze zich aandienden.
Ik had ze niet verzonnen. Ik had ze overleefd. Mijn verwekker heeft zelf erkend wat hij mij als kind had aangedaan. Zijn verklaring was dat het hem ook was overkomen.
Dat verklaarde iets over zijn verleden. Maar niet over mijn waarde.

Ik begon te begrijpen dat mijn leven niet was opgebouwd uit één gebeurtenis,
maar uit overtuigingen die daaruit waren ontstaan.

Ik geloofde dat ik mijn moeder gelukkig moest maken.

Ik geloofde dat ik verantwoordelijkwas voor haar verdriet.

Ik geloofde dat ik niet goed genoeg was.

Ik geloofde dat ik gek was.

Ik geloofde dat ik het leven maar moest incasseren.

Langzaam begon ik laag voor laag uit
te pakken.Ik las boeken.Ik schreef eindeloze brieven aan mijn man, omdat woorden op papier soms veiliger waren dan woorden uit mijn mond. Zo kon hij begrijpen wat er in mij gebeurde.Ik zocht een coach. Niet om een nieuw mens te worden. Maar om de mens terug te vinden die ik al die jaren kwijt was geweest. Ik wilde vroeger één magische oplossing. Een spreuk die alles weg zou vegen, zodat ik opnieuw kon beginnen. Die spreuk bleek niet te bestaan. De echte uitdaging was veel moeilijker. Mezelf leren kennen. Mezelf accepteren. Mezelf liefhebben.

Rond mijn veertigste verbrak ik het contact met mijn moeder. Niet uit wraak. Niet omdat ik haar haatte. Maar omdat ik inzag dat ik naast haar altijd het kleine, onzekere meisje bleef dat haar leven lang had geprobeerd genoeg te zijn. Voor haar. Maar nooit voor zichzelf. Na die breuk veranderde er iets. Mijn TIA’s stopten. Ik kan niet zeggen waarom. Ik weet niet of er een medisch verband is. Dat is aan artsen om te beoordelen. Maar ík voelde dat mijn lichaam eindelijk niet meer voortdurend hoefde te vechten. Vandaag kijk ik anders naar dat meisje van vroeger. Ze was niet gek. Ze was een kind dat probeerde te overleven in een wereld die veel te groot was. En dat is iets heel anders.Ik hoef mijn verleden niet meer te ontkennen. Ik hoef het ook niet meer elke dag mee te dragen. Mijn rugzak is een boekenkast geworden. De verhalen zijn er nog. Maar ik bepaal wanneer ik ze opensla. En wanneer ik ze weer dichtdoe.

Liefs,

" Met de botte bijl verfijnd door Creatief Barbaar Studio"