Loslaten

We hebben het altijd over loslaten. Loslaten en weer doorgaan. Ik begreep nooit hoe je dat deed. Ik vulde steentje met oude herinneringen en gooide ze vervolgens in het water, schreef alles op papier en verbrande het. Echt het werkt even maar ze komen vervolgens als een boemerang weer terug.

Het echte loslaten begint wanneer er acceptatie is. Het besef er is. Je kunt
het niet uitgummen, niet verstoppen. Voor mij was dat een jarenlang proces.
Laag voor laag viel eraf. Als een ui die je afpelt. De mist de dikke drek om mijn lichaam werd dunner en dunner. Het gevecht stopte. Tot ik besefte ik mag gewoon zijn. Ik hou van mij. Ik ben niet perfect, niet bijzonder maar gewoon Anouska. Ik hoefde niet meer te streven naar perfectie. Ik mag gewoon zijn.

Langzaam kick ik af van ik worstelen en kom boven. Ik land in mijn lichaam
en leer me veilig te voelen. Leer mijn verantwoordelijkheden te begrenzen.
Te accepteren dat dit mijn lichaam is nu overgevoelig, moe en soms heel energiek. Ik ben nog niet in balans lichamelijk loop ik achter op mijn mentale bevrijding ook dat kan ik accepteren, al is dat soms ontzettend lastig en gaat niet vanzelf. Het is hard werken en oefenen om de signalen te begrijpen die
ik jarenlang heb genegeerd.

Ik ben zo ontzettend dankbaar dit punt bereikt te hebben de liefde die ik voel geeft zoveel rust en positiviteit ,de hoop doet leven. Het vertrouwen in mezelf groeit.

Liefs,