Loslaten

We hebben het altijd over loslaten. Loslaten en weer doorgaan. Ik begreep nooit hoe je dat deed. Ik vulde steentjes met oude herinneringen en gooide ze in het water. Ik schreef alles op papier en verbrandde het. Het werkt even, maar de gedachten komen vervolgens als een boemerang weer terug.

Het echte loslaten begint pas wanneer er acceptatie is. Het besef dat het er is. Je kunt het niet uitgummen, niet verstoppen. Voor mij was dat een jarenlang proces.

Laag voor laag viel eraf. De mist, de dikke drek om mijn lichaam werd dunner en dunner. Het gevecht stopte.

Tot ik besefte: ik mag gewoon zijn. Ik hou van mij. Ik ben niet perfect, niet bijzonder, maar gewoon Anouska. Ik hoefde niet meer te streven naar perfectie.

Langzaam stop ik met vechten en kom ik boven water. Ik land in mijn lichaam en leer me veilig te voelen. Ik leer mijn verantwoordelijkheden te begrenzen.

Ik accepteer dat dit mijn lichaam is: nu overgevoelig, soms moe en soms juist heel energiek. Ik ben nog niet in balans. Lichamelijk loop ik achter op mijn mentale bevrijding. Ook dat kan ik accepteren, al is het soms ontzettend lastig en gaat het niet vanzelf. Het is hard werken en oefenen om de signalen te begrijpen die ik jarenlang heb genegeerd.

Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik dit punt heb bereikt. De liefde die ik voel, geeft rust. De hoop doet leven. En voor het eerst in mijn leven voel ik, ik ben het waard. ik ben waardevol, ik mag hier zijn.

Liefs,

" Met de botte bijl verfijnd door Creatief Barbaar Studio"