Van herkauwen naar houden van

Mijn hele leven dacht ik dat traumaverwerking een kwestie was van: aankijken, de deur dichttrekken en weer doorgaan. Tien jaar geleden dacht ik oprecht dat ik de finishlijn had gehaald. Ik dacht dat ik het wist en dat ik mezelf had overwonnen.

De onzichtbare herhaling

Loslaten is geen eenmalig besluit,het is een proces van laag na laag pellen. Trauma gaat namelijk niet alleen over wat er is gebeurd, maar over hoe het zich nestelt in je systeem. Wat ik destijds niet doorhad, was dat patronen niet vanzelf veranderen. Ze slijten in als diepe groeven, zelfs als je denkt dat je de goede kant op loopt.

Zonder dat ik het besefte, herhaalde ik mijn verleden in het heden. Mijn identiteit was verweven met mijn overleven. Er klonken stemmen in mijn hoofd die fluisterden dat ik het niet waard was om te leven, dat ik nooit goed genoeg zou zijn. Omdat ik de dieperliggende patronen nog niet doorzag, bleef de cirkel ongemerkt rondgaan.

De valkuil van 'sterk zijn'

Om het tegendeel te bewijzen—dat ik wél slim en sterk was—bleef ik over mijn grenzen heen gaan. Ik wist wel wie ik was en wat ik wilde, maar ik vond het verdomd lastig om echt naar mijn lichaam te luisteren. In mijn logica was 'doorgaan' het ultieme bewijs van kracht.

Jarenlang ging dit eigenlijk best goed. Ik viel niet meer neer en de handvatten die ik voor mezelf had gecreëerd, hielden me stabiel op de weg. Tot 2021. In dat jaar lieten mijn handvatten me onverwacht in de steek. Wat voorheen werkte, bood geen grip meer. Mijn lichaam trok aan de noodrem en ik raakte volledig uit balans. Het leidde uiteindelijk tot een ziekenhuisopname en een revalidatietraject.

Het moment van de waarheid

Ik weet nog hoe ik bij de revalidatiepsycholoog zat. Het was niet langer 'praten over'; het voelde alsof ik mijn hele levensverhaal, van voor tot achter, eruit kotste. De tranen rolden over mijn wangen. Alles wat ik jarenlang zorgvuldig had vastgehouden en geordend, kwam er rauw en ongefilterd uit.

Op dat moment veranderde er iets fundamenteels in mijn kijk op mezelf. Ik besefte: ik ben niet zwak omdat ik hier zit. Ik ben juist ongelooflijk sterk. Het was niet het falen van mijn kracht, maar het eindpunt van een gevecht dat ik niet meer hoefde te voeren.

De koe en de rugzak

Toch kwam de twijfel nog even terug. Bij het afscheid van de psycholoog die me doorverwees, stelde ik wanhopig de vraag: Wanneer ben ik nu eindelijk klaar? Hoe vaak moet ik er nog over praten, ernaar kijken en alles opnieuw doorvoelen?"

Ik voelde me als een koe die eindeloos blijft herkauwen. Ik had geprobeerd die rugzak te verstoppen, te begraven en achter deuren met duizend sloten te zetten. Maar de rugzak was er nog steeds. Pas toen ik stopte met verstoppen en begon met echt voelen, merkte ik dat de zwaarte veranderde.

De regie pakken

Het echte werk begon toen ik begreep dat patronen niet uit zichzelf stoppen. Je moet ze eerst leren zien voordat je de regie echt terug kunt pakken. Ik hoef niet meer te vechten om te bewijzen dat ik sterk ben; die kracht zit al in mijn fundament. Ik mag nu simpelweg leren staan, zoals een boom die diep wortelt om uiteindelijk de hemel te raken...

Beginnen met houden van wat is.

Liefs,