Van loodzware rugzak naar boekenkast.

Ik weet nog precies hoe ik daar voor de eerste keer naar binnen liep.
Niet alleen. Ik had een gast bij me. Een loodzware rugzak, gevuld met jaren aan pijn, verdriet, ziektes en strijd. Ik sleepte hem al zo lang met me mee,
dat ik bijna vergeten was hoe het voelde om rechtop te lopen.
Ik ging zitten en wachtte op wat komen ging. Zou ik weer moeten graven? Moest ik die hele tas weer leeg kieperen op tafel? Maar deze therapeut deed iets anders. Ze keek naar me, zag hoe zwaar ik beladen was en zei de woorden die ik niet wist dat ik nodig had: "Zet hem maar neer. Laat hem hier maar achter, bij mij." Ik keek haar verbaasd aan. Mocht dat? In gedachten deed ik de banden van mijn schouders. Ik zette het gevaarte in de hoek, achter de deur. En toen ik die kamer verliet, voelde ik me voor het eerst in jaren... lichter. Ik had permissie gekregen om het niet alleen te dragen.

De verdwijntruc

Maanden gingen voorbij. We werkten hard. Niet door te wroeten in de wonden, maar door te leren voelen. Door te leren zijn. Tijdens een van onze laatste gesprekken, stelde ze ineens die vraag: "Hoe is het eigenlijk met je rugzak?"
Ik schrok even. De rugzak? Ik keek in gedachten naar de plek achter de deur waar ik hem had neergezet. Hij was er niet meer. Ik zocht in mijn hoofd naar die zware, logge tas. Maar wat ik zag, was geen tas. Ik zag een boekenkast.

Van A tot Z

Het was een prachtige kast. Alles stond erin. Mijn verleden, mijn pijn, de diepe dalen en de kleine overwinningen. Maar het lag niet meer op een hoop.
Het was gearchiveerd. Netjes in mappen, geordend van A tot Z.
Ik realiseerde me op dat moment iets groots. Ik was niet mijn herinneringen kwijtgeraakt. Ik had ze alleen een plek gegeven. Als ik wil, kan ik naar die kast lopen. Ik kan een map pakken, erin lezen, voelen wat er was, en hem dan weer netjes terugzetten. Maar ik hoef die kast niet op mijn rug te binden als ik naar de supermarkt ga. Ik hoef hem niet mee te nemen als ik ga slapen.
Hij staat daar. Veilig. Gearchiveerd. En ik? Ik heb mijn handen vrij om te leven.

Liefs,